kontakt@diagnostykaprecyzyjna.pl

Padaczka lekooporna – lekooporność rzekoma, a lekooporność rzeczywista

padaczka lekooporna

Padaczka to przewlekła choroba neurologiczna, które powstaje wskutek chwilowego zaburzenia działania grupy neuronów zlokalizowanych w danej części mózgu. Nagłe, nadmierne wyładowania komórek nerwowych – czyli wspomnianych neuronów – powodują powstawanie tzw. napadów padaczkowych kojarzonych głównie z drgawkami. W praktyce wyróżniamy wiele rodzajów napadów padaczkowych; począwszy od napadów małych, podczas których chory zastyga w bezruchu, poprzez napady miokloniczne charakteryzujące się skurczami mięśni, napady atoniczne, które cechuje utrata przytomności oraz zwiotczenie mięśni, a skończywszy na napadach dużych, w przebiegu których ma miejsce utrata przytomności skutkująca upadkiem, drgawki obejmujące kończyny oraz głowę, ślinotok, szczękościsk czy nawet chwilowy bezdech.

Padaczka to jedna z najczęściej diagnozowanych chorób o podłożu neurologicznym. Na świecie cierpi na nią ponad 50 milionów osób, w Europie liczba ta sięga 3,6 miliona chorych. W Polsce z padaczką zmaga się ok. 350 tys. osób.

Pomimo znacznego postępu medycznego – w dalszym ciągu u ok. 20 – 30% chorych, leczenie farmakologiczne nie przynosi oczekiwanych rezultatów. Mowa o pacjentach cierpiących na padaczkę lekooporną.

Padaczka lekooporna – gdy leki nie działają

Padaczka lekooporna to postać epilepsji, w przypadku której leczenie farmakologiczne nie przynosi oczekiwanych rezultatów, a zatem nie występuje remisja napadów pomimo stosowania leków przeciwpadaczkowych. Jak wspominaliśmy, oporność na leczenie występuje u ok. 20-30% chorych.

Osoby zmagające się z padaczką lekooporną muszą liczyć się z możliwością wystąpienia niekontrolowanych napadów choroby. Napady te niosą ze sobą liczne konsekwencje, zarówno medyczne, jak i społeczne. Konsekwencje medyczne to m.in. zwiększone ryzyko wystąpienia urazów, postępujące zaburzenia pamięci oraz czynności poznawczych, powikłania terapii przeciwpadaczkowej, ryzyko wystąpienia chorób psychicznych, a także SUDEP (sudden unexpected death in epilepsy) czyli nagła, niespodziewana śmierć w przebiegu padaczki. Należy dodać, że wskaźnik umieralności wśród pacjentów zmagających się z padaczką lekooporną jest wyższy, niż w przypadku pozostałych chorych na padaczkę. Wśród konsekwencji społecznych wymienia się m.in. stygmatyzację społeczną, problemy ze znalezieniem/utrzymaniem zatrudnienia, utratę możliwości samodzielnego funkcjonowania, jak również koszty leczenia – zarówno samej padaczki, jak i chorób współistniejących.

Lekooporność rzeczywista, a lekooporność rzekoma

Lekooporność dotyka ok. 30% chorych zmagających się z padaczką, z czego u ok. 20-30% występuje tzw. lekooporność rzekoma, mająca związek m.in. ze złym doborem leku. W przypadku pacjentów z lekoopornością rzekomą, poprawę stanu zdrowia może przynieść optymalizacja leczenia.

W przypadku lekooporności rzeczywistej istotną rolę odgrywa specyfika medykamentów podawanych w przebiegu terapii, a także odpowiedź organizmu pacjenta na stosowane leczenie. Każdy z nas jest inny, w związku z powyższym każdy nieco inaczej reaguje na podane środki. W praktyce oznacza to, że zastosowanie zbyt dużego stężenia medykamentu może wywołać efekty uboczne, z kolei lek o zbyt małym stężeniu po prostu nie zadziała. Właśnie dlatego tak istotną rolę odgrywa monitorowanie stężenia leków, stanowiące podstawę skutecznego leczenia. Dzięki niemu możliwe jest dobranie odpowiedniej dawki leku w taki sposób, aby medykament pomagał, a nie szkodził.